سندرم طناب خلفی

#با_مقاله_درس_بخوانیم

#Posterior_Cord_Syndrome

🔰تعریف:

سندرم طناب خلفی نوع نادری از آسیب ناقص نخاعی با شیوع 1٪ است که بر ستون‌های پشتی نخاع تأثیر می‌گذارد که مسئول درک لمس ظریف، ارتعاش، احساس خود حرکتی و موقعیت بدن (حس عمقی) هستند.

🔰 علت شناسی:

این آسیب می تواند در اثر ضربه به نخاع و آسیب به غلاف میلین که رشته های عصبی را احاطه کرده است ایجاد شود. نمونه هایی از اختلالات دمیلینه کننده عبارتند از کمبود ویتامین B12، مولتیپل اسکلروزیس، عفونت دیررس سیفلیس (نوروسیفلیس). سایر علل کمتر شایع عبارتند از فشار خارجی وارده به طناب نخاعی خلفی توسط تومورها یا تخریب مکانیکی ستون فقرات گردنی و همچنین اختلالات عصبی ارثی، مانند آتاکسی فردریش.

به علاوه، سندرم طناب خلفی می تواند در نتیجه انسداد در شریان نخاعی خلفی رخ دهد، که خون را به ستون های خلفی نخاع می رساند.

از آنجایی که دو شریان نخاعی خلفی وجود دارد، آسیب به یکی از شریان‌ها تنها یک طرف بدن را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

🔰 تظاهرات بالینی:

افراد مبتلا به سندرم طناب خلفی معمولاً با آتاکسی حسی یا اختلال در هماهنگی حرکتی ارادی ناشی از فقدان حس عمقی مراجعه می‌کنند. آتاکسی حسی می تواند منجر به کاهش تعادل، هماهنگی ضعیف، راه رفتن ناپایدار و زمین خوردن های مکرر شود. این علائم معمولاً در محیط های تاریک یا زمانی که فرد چشمان خود را می بندد بدتر می شود، زیرا بدن نمی تواند برای حفظ تعادل به بینایی تکیه کند. علاوه بر این، برخی از افراد ممکن است مشکلاتی همچون اختلال در احساس لرزش و لمس ظریف را تجربه کنند، در حالی که احساس درد و دما در آنها سالم مانده است.

در برخی موارد، ضایعات طناب نخاعی بزرگ نیز می‌توانند بر مجاری ستون فقرات اطراف اثر بگذارند، مانند آنهایی که مسئول عملکرد حرکتی و عملکردهای غیرارادی بدن هستند (مانند فشار خون، هضم، تنفس). درگیری این دستگاه‌ها متعاقباً می‌تواند منجر به علائم مختلفی از جمله ضعف و اسپاسم عضلانی، کاهش رفلکس‌های تاندون، بی‌اختیاری ادرار یا روده یا فشار خون پایین بسته به شدت ضایعه شود. از آنجایی که عملکرد حرکتی توسط دستگاه قشر نخاعی (یعنی مسیرهای حرکتی نزولی) نخاع قدامی انجام می شود، اکثر افراد مبتلا به سندرم طناب خلفی مشکلی در راه رفتن ندارند. با این حال، برخی افراد ممکن است به دلیل کاهش درک اطلاعات حسی (یعنی حس عمقی) که به حفظ تعادل و وضعیت بدن کمک می کند، افزایش از دست دادن تعادل و راه رفتن ناپایدار را تجربه کنند.

🔰 تشخیص:

سندرم طناب خلفی را می توان با آزمایش های بالینی ارزیابی عملکرد عصبی تشخیص داد. مشکلات حسی را می توان با درخواست از فرد برای شناسایی احساسات مختلف (مانند دما، درد، لرزش) در حین لمس پوست با ابزارهای خاص (مانند سوزن کدر، چنگال تنظیم، سواب پنبه و غیره) ارزیابی کرد. علاوه بر این، آزمایش رومبرگ را می توان برای نشان دادن آتاکسی حسی استفاده کرد.                                                                                                                 هنگامی که سندرم طناب خلفی تشخیص داده شد، اغلب برای شناسایی علت آسیب نخاعی، به آزمایشات بیشتری همچون آزمایش‌ خون برای بررسی کمبود ویتامین یا نشانگرهای عفونت سیفلیس، و همچنین انجام تصویربرداری برای بررسی نشانه‌های دمیلیناسیون، فشرده‌سازی خارجی نخاع یا اختلالات دژنراتیو نیاز باشد.

🔰 درمان:

درمان به علت خاص آسیب ستون فقرات و شدت بیماری بستگی دارد، اگرچه می توان مداخلات توانبخشی شامل فیزیوتراپی و کاردرمانی را برای بهبود کیفیت زندگی در بیشتر افراد توصیه کرد.

✍🏻گرد آورنده: دکتر زهرا نجفی

مارا به دوستان خود معرفی کنید…🌱

🆔@NeurosurgeryAssociation

🆔@Neurosurgery_association