همه چیز درباره ی آناتومی عصب هایپوگلوسال Hypoglossal Nerve
خلاصه مقاله
عصب هیپوگلوسال زوج ۱۲ مغزی است که به عضلات زبان عصب میدهد
#با_مقاله_درس_بخوانیم
#Hypoglossal_Canal
تنوع های جمجه انسان از قرن ها قبل موضوع مورد علاقه آناتومیست ها بوده است. تعدادی از تنوع ها ناشی از بیماری های زمینه ای یا عوامل خارجی هستند، اما بیشتر آنها ناشی از فرآیند توسعه طبیعی بوده و توسط ژنتیک تعیین میشوند.
در این مطالعه، ۴۸ نمونه جمجه خشک با منشا جنوب هند مورد بررسی قرار گرفت. دوتایی یا سه تایی بودن کانال های هیپوگلوسال و همچنین وجود هرگونه تیغه استخوانی در آن ها با کمک میکروسکوپ مشاهده شد.
کانال هیپوگلوسال در ۳۵ (۷۲.۹٪) جمجه تک، در ۱۱ عدد (۲۲.۹٪) جفت و در ۲ عدد (۴.۲٪) به صورت سه تایی مشاهده شد. آمریکای جنوبی با ۲۷.۴٪ بیشترین شیوع و فلسطین با ۸.۳٪ کمترین شیوع کانال هیپوگلوسال دوتایی را دارد.
کانال Hypoglossal یا anterior condylar بلافاصله در جلوی occipital condyle موجود در قاعده جمجه قرار گرفته است.
ساختار های عبوری از کانال هیپوگلوسال شامل عصب هیپوگلوسال (عصب ۱۲ کرانیال)، شاخه ای از شریان حلقی صعودی که dura mater (سخت شامه) را تغذیه میکند، و یک ورید emissary که ورید های قرار گرفته روی کلیووس را به برجستگی فوقانیِ ورید جوگولار داخلی متصل میکند.
عصب هیپوگلوسال با ریشه های چندگانه از شیار قدامی-کناریِ بصل النخاع خارج شده و در خلف- کنار شریان vertebral به صورت دو دسته حرکت میکند. این دو دسته سخت شامه را در دو محل متفاوت، در مقابل کانال هیپوگلوسال، سوراخ میکنند.
پس از گذشتن از درون کانال هیپوگلوسال، دو دسته با همادغام شده و به صورت یک دسته عصبی ظاهر میشوند. عدم ادغام این دو دسته منجر به تشکیل کانال هیپوگلوسال دوتایی میشود.
عصب هیپوگلوسال عصب رسانی به تمامی ماهیچه های زبان به جز palatoglossus را بر عهده دارد.
در بعضی از موارد ممکن است عصب هیپوگلوسال در طی فرآیند استخوان سازی درون استخوان اکسیپیتال گیر کند.
مشاهده تیغه ی استخوانی کامل یا ناقص ( به شکل خارِ استخوانیِ ریز) درون کانال هیپوگلوسال غیر معمول نیست.
در موارد نادر کانال هیپوگلوسال به ۳ یا ۴ بخش تقسیم میشود. اساس آناتومیک این تقسیم این است که عصب هیپوگلوسال ابتدا تنهایی حرکت کرده و سپس نزدیک به محل خروجش از کانال هیپوگلوسال، ادغام میشود. این سوراخ خروج تقریبا همیشه یک عدد هست.اگرچه در مواردی نادر کانال هیپوگلوسال توسط خاری کوچک پارتیشن بندی میشود.
گزارش شده که کانال هیپوگلوسال دوتایی در جمعیت انسانی ممکن است منجر به درجات خفیفی از تغییرات در حرکات زبان شود.
مورفولوژی کانال هیپوگلوسال برای جراحان نورو سرجن مفید است زیرا جراحی عصبی میکرو این روز ها محبوب شده است.
گردآورنده: دنیا حسینی
ادیتور: دکتر فرزان فهیم
مقالات مرتبط
نتایج بی حرکتی هاله برای شکستگی ستون فقرات گردنی
این مطالعه با هدف ارزیابی عوارض و پیامدهای بیحرکتی هاله در بیماران مبتلا به شکستگی ستون فقرات گردنی که در مرکز ترومای سطح I تحت درمان قرار گرفتند، انجام شد. یک ارزیابی گذشته نگر از 189 بیمار تحت درمان با هاله از آگوست 2000 تا فوریه 2016 انجام شد
سندروم یا بیماری تقاطع
سندرم تقاطع وضعیتی است که قسمت اول بداکتور پولیسیس لونگوس و اکستانسور پولیسیس برویسو دومکستانسور کارپی رادیالیس برویس/اکستانسور کارپی رادیالیس لانگوس, اکستنسورهای خلفی مچ را تحت تاثیر قرار می دهد.اصطکاک مکرر در محل اتصال که در آن تاندونهای کمپارتمان اول خلفی از روی کمپارتمان دوم عبور میکنند و تنوسینوویت ایجاد میکنند. این درد در ناحیه پروگزیمال و پشتی استیلوئید رادیال یا در فاصله 4 تا 6 سانتیمتری نزدیک به توبرکل لیستر مشاهده میشود. این سندرم معمولاً نتیجه تمرینات یا فعالیت های مکرر اکستنشن و فلکشن است. معمولاً در فعالیت های ورزشی مانند قایق رانی، اسکی، ورزش ها با راکت و اسب سواری دیده می شود. سندرم تقاطع یک تشخیص بالینی است، سونوگرافی اسکلتی عضلانی می تواند آن را تایید کند. مراحل اولیه تشخیص شامل معاینه فیزیکی متمرکز از آرنج، مچ دست و دست است.فناوری اولتراسوند پزشکی اسکلتی عضلانی در تشخیص و درمان می تواند کمک کند.معاینه 4 تا 6 سانتیمتری نزدیک به توبرکل لیستر قابل لمس باشد. کرپیتوس یک یافته بسیار رایج و مختص سندرم تقاطع در معاینه است.هنگام انجام تشخیص افتراقی، پروناسیون مقاوم که منجر به ایجاد مجدد درد بیمار میشود، همراه با یافتههای قابل لمس کرپیتوس در حدود 2 تا 3 سانتیمتر پروگزیمال استیلوئید رادیال، میتواند به تمایز تنوسینوویت سندرم دکوروان کمک کند. درمان، مدیریت محافظه کارانه با استراحت و اصلاح فعالیت است. تزریق کورتیکواستروئید و پرولوتراپی تحت هدایت سونوگرافی ازگزینه های تزریقی هستند، اروهای ضد التهابی در آسیب های حاد و تسکین درد مفید باشند. داروهای رایج ایبوپروفن، ناپروکسن، ملوکسیکام یا دیکلوفناک هستند. به طور معمول استراحت و اصلاح فعالیت موثرتر خواهد بود. دبریدمان و رهاسازی توسط جراحی اندیکاسیون دارد.